1 - حذف ضمير از سوم شخص مفرد : « كلك دو زبان . . . داستان بلاغتش را يكى از هزار نتوان گفت » ( نتواند گفت ) ( ص 76 كتاب ) 2 - مطابق آوردن صفت با موصوف در تأنيث ( بقياس نحو عربى ) : سقمونياى تدابير محموده ( ص 89 كتاب ) . قريحهء جامده و فطنهء خامده ( ص 47 كتاب ) و غمام سيوف باتره اطفاء نائرهء فتن ثائره نمايد ( ص 425 كتاب ) 3 - حذف فعل با قرينه : در گوش خود خواب خرگوش و ضرب دست يلان شيرافكن فراموش كرده بودند . ( ص 199 كتاب ) 4 - فصل طويل بين فعل محذوف و قرينه : النگ ياقوتى . . . مضرب قباب گوهرآگين و از آنجا رايات ظفر قرين كوچ بر كوچ مرحله‌پيماى وادى قهر و كين گرديد ( ص 197 كتاب ) 5 - حذف علامت مفعول صريح : و هركس كه در تخليق افترا يا تصديق مفترى در زير دندان دندنه مىكرد گرفتار نقف ساخته سباسب سياست . . . بر او طى مىكرد ( ص 625 كتاب ) اوامر امرّ من المرّ و الالايش بىآلايش ارتباك و ارتياب تمطق مىكردند ( ص 655 كتاب ) 6 - گاهى بسبك قدما هنگام فك اضافه بمضاف اليه ( را ) مىافزايد : اعيان دولت شاه طهماسب را نيز سرپنجهء شوق انتزاع و ارتجاع قلعهء ايروان گريبانگير شد ( ص 289 كتاب ) 7 - آوردن فعل وصفى بدون رعايت بعضى شرايط : در اصفهان كه ابدالآباد آباد باد ، باد بلا وزيدن گرفته غلاء غلّه و غلوّ غلا علاوه و علاوهء علّت شد ( ص 134 كتاب )